We schrijven zaterdag 12 augustus 2006
Het verslag van de moeder der routes, de route over het machtige berglandschap op `s Neerlands bodem. Johan, Allard, Mark en Stefan, bij de meesten welbekend, zouden het weer gaan trotseren. Echter niet alleen, een vijfde ridder van het stalen ros bleek de weergoden te willen tarten, en met succes. Dit is Roel een vriend van Stefan die een Kawasaki 750 rijdt. Johan rijd een Kawasaki zx6r en Mark Honda CBR 600F.
Daags voor het rijden van de route vond nog een hectisch overleg plaats, de weergoden zouden deze mannen niet goed gezind zijn. Het zou regenen de volgende dag… en veel. Mark, enkele maanden niet gereden, zei dat hij, “no matter what”, toch zou gaan rijden. Johan kon daarin niet achterblijven en Allard die zich aan paste aan de rest ging ook mee. Stefan, ook content met het resultaat, belde Roel op die de gok ook wel durfde te nemen.
Om 10 uur hadden we afgesproken bij Stefan thuis, hij zou de koffie klaar hebben staan waarna we op weg zouden gaan naar het Limburgse heuvelland. Voor Johan, Allard en Mark was het van te voren al een tocht op zich, zij moesten vanuit Deventer eerst naar Eindhoven rijden om vervolgens richting Limburg te koersen. Roel had het iets makkelijker, hij kwam vanuit Best naar de Ranonkelstraat.
Na een korte kennismaking en een kop koffie klommen de mannen op de fietsen. Johan kreeg Allard in zijn nek en Roel mocht Stefan meeslepen. Allard, de sjansbal, liet zich meeslepen in kortstondige amoureuze avontuurtjes door terug te zwaaien naar 17 jarige meisjes op de achterbank van een vette Mercedes. Via knooppunt Leenderheide, de A2 en afslag beek/ airport Aachen-Maastricht en rechtsaf zagen we de eerste bordjes van de mergellandroute al.
Lekker toerend door het Limburgse land waar de mooie huizen heel typerend zijn in het Limburgse landschap. De wegen zijn prachtig, door het open veld of door groene tunnels die het bladerdak hebben gevormd. Na een rit van inmiddels dik twee uur en aangekomen in de stad Maastricht vond voor een van de verkeerslichten een kortstondig debat plaats. Al snel met elkaar eens namen Roel en Stefan, die de stad enigszins kent, het voortouw en loodste de motoren naar een van de mooiste terrasstraten van Nederland. Op het Onze Lieve Vrouweplein werd het een en ander aan drinken genuttigd, het sanitair werd bevuilt en de man die in de auto naast de motoren stond werd gestrikt om een foto te maken.
De tocht vervolgend vanaf de A2 ( in de stad de N2) kwamen we in het mooiste gedeelte van de route. Waar het in het eerste gedeelte al glooide en enigszins op en neer ging reden we hier echt de Hollandse bergen in… Een prachtige route over heuvels en door dalen. Een erg “onnederlands” gevoel. Kleine dorpjes die nog echt kleine dorpjes zijn met tien huizen, een kerk en een kroeg. De Enkele haarspeldbochten maakten het plaatje helemaal compleet. Na enige tijd maakte Roel enkele bewegingen waarna hij claxonneerde en de motor aan de kant zette. Hij had een wesp in zijn helm. Helm af, wesp weg, helm weer op en niet gestoken kon hij zijn weg weer vervolgen.
Niet veel later stopte Johan op een parkeerplaats, hij had honger. Aangezien de rest ook wel een hapje eten luste werd er besloten om bij het hotel wat te eten. De colaatjes, ijstheetjes, fristi`s vonden gretig aftrek. Ook de kroketten, frietjes, uitsmijters met ham, kaas en rosbief bleken goede energieleveranciers te zijn.
Na deze goede maaltijd hebben we een kort overleg gepleegd in verband met de tijd. Bij een tankstation niet veel later moest er gestopt worden om de toch ook dorstige machines hun natje te verschaffen. Hier,bij Wittem, werd besloten de route af te breken en richting Maastricht te rijden. Hier aangekomen werd de A2 genomen.
Bij de laatste stoplichten van Maastricht wisten de drie motoren zich dusdanig te positioneren dat ze allen op de eerste rij stonden, dit niet alleen om snel weg te kunnen rijden maar ook om in de nevenstaande auto te kunnen kijken. Alle 5 de mannen waren in de mogelijkheid de wonderschone bestuurster van deze auto goed te kunnen zien. Ondertussen werd de vraag gesteld of we braaf naar huis gingen rijden of niet. Dit bleek niet te zijn en de bestuurster van de auto wist inmiddels niet meer waar ze kijken moest met 5 van zulke prachtkerels. De verkeerslichten sprongen op groen en de een was nog eerder weg dan de ander. Als je hard fietst ben je snel thuis, drie kwartier later zat een ieder dan ook weer aan de ranonkelstraat met een kop thee voor zijn neus. Iedereen was erg verbaast dat de weergoden niet van zich hadden laten spreken. Op enkele plaatsen is vernomen dat er nogal wat hemelwater de aarde afgeplast heeft. Richten kunnen ze daar echter nog niet want de 10 druppels die een ieder heeft gevangen deed de pret niet drukken. Stefan kookte zijn eerste maaltijd en deed dit niet onverdienstelijk. Allen waren goed verzadigd
Om 6 uur was het tijd om huiswaarts te keren en dat betekende voor Johan, Allard en Mark nog een kleine twee en een half uur toeren. Ook hier ging het vlot fietsen snel thuis principe op. Roel daarentegen hoefde maar naar Best te rijden.
Al met al was het een zeer geslaagde dag die volgens alle deelnemers van deze tocht voor herhaling vatbaar is.
( was getekend; Stefan Sijbesma )
